ترجمه

ایران به دنبال کسب احترام است

روزنامه «زود دویچه تسایتونگ» در گفتگویی با یوزف برامل Josef Braml از کارشناسان علمی «انجمن سیاست خارجی» در آلمان به تحلیل پیام نوروزی اوباما پرداخته (20 مارس) و می نویسد: اوباما رییس جمهوری آمریکا به روی ایران آغوش می گشاید و این به نظر یوزف برامل بسیار ماهرانه است. در این گفتگو او توضیح می دهد که چرا بر  روی پایان این اقدام نمادین باید دست کم سه ماه دیگر صبر کرد. در این گفتگو نیز می توان تفاوت تحلیل کارشناسان غربی را با واقعیت آنچه به نام حکومت اسلامی در ایران برپاست به روشنی دید.

س: باراک اوباما آغاز روابط سیاسی نوین را به ایران پیشنهاد کرده است. ارزیابی شما چیست؟

ج: این کار از سوی اوباما بسیار ماهرانه صورت گرفت چرا که وی به این ترتیب تندرویان را به  تنگنا می راند. تندرویان بدون این هم بسیار تضعیف شده اند زیرا نمی توانند دولت جدید آمریکا را آن طور که در مورد دولت بوش می توانستند، به عنوان دشمن معرفی کنند. اگر ایالات متحده آمریکا و ایران بطور شفاهی همچنان به سوی یکدیگر آغوش بگشایند، آنگاه تندرویان در عرصه سیاست داخلی نیز بیش از پیش استدلال خود را از دست خواهند داد و سه ماه دیگر قرار است انتخابات ریاست جمهوری در ایران برگذار شود.

س: اوباما می خواهد با این پیشنهاد بر روند انتخابات نیز تأثیر بگذارد.

ج: درست است. از همین رو پیش از انتخابات چیزی بین ایران و آمریکا روی نخواهد داد. اوباما مجبور نیست الزاما با رییس جمهوری کنونی ایران، محمود احمدی نژاد، پشت یک میز بنشیند. در حال حاضر احمدی نژاد در حال از دست دادن آرای خود است و اوباما با این سیاست سبب تقویت اصلاح طلبان می شود.

س: رییس جمهوری تازه آمریکا در همین مدت کم، بارها ایران را مخاطب قرار داده است. آیا پیام نوروزی اوباما واقعا چیز تازه ای دارد؟

ج: این پیام تفاوتی با آنچه اوباما در مبارزات انتخاباتی گفته است، ندارد ولی به طرزی کاملا روشن با لحن جرج دبلیو بوش تفاوت دارد. در ماهیت اما تفاوت بزرگی بین سیاست بوش و اوباما وجود ندارد.

س: یعنی سیاست اوباما با سیاست بوش یکی است؟

ج: برای اوباما نیز سلاح هسته ای ایران قابل قبول نیست. در این نکته مطلقا هیچ تفاوتی بین رییس جمهوری کنونی و پیشین آمریکا وجود ندارد. پیشنهاد گفتگوهای باز نیز از سوی اوباما تفاوت چندانی با سیاست ماه های پایانی دولت بوش ندارد. در دولت بوش بود که سیاستمداران آمریکا بدون هرگونه پیش شرطی با ایران به مذاکره پرداختند.

س: یعنی همه این تغییر فقط نمادین است؟

ج: تا کنون، بلی. اینکه آیا چیز بیشتری پشت این پیشنهاد خوابیده است، تنها زمانی معلوم خواهد شد که ایران به این پیشنهاد پاسخ مثبت بدهد. و  این تازه پس از انتخابات [در ایران] روشن می شود. تا آن زمان آمریکا منتظر می ماند.

س: تهران در مقابل پیشنهاد اوباما خواستار مشارکت و به رسمیت شناخته شدن خود در جامعه بین المللی شده است. این امر تا چه اندازه تصورپذیر است؟

ج: ایالات متحده آمریکا یک استراتژی دوگانه را پیش می برد: شلاق و شیرینی. شیرینی همانا جنبه ارزش نهادن بین المللی دارد. به این معنی که ایران باید در حل مشکلات افغانستان به بازی گرفته شود چرا که تهران نیز در این که عدم امنیت در افغانستان گسترش نیابد، ذینفع است. در عین حال هر دو کشور بر سر مهار قاچاق مواد مخدر منافع مشترک دارند. این همکاری سبب می شود ایران از احترام بین المللی که مدتهاست آرزو دارد، برخوردار شود.

همزمان اما اوباما با همراه کردن روسیه با خود، فشار می آورد. یکی به این دلیل که اوباما به مسکو نیز برای حل مشکل افغانستان نیاز دارد. دیگر اینکه اوباما تلاش می کند از طریق روسیه بر روی ایران تأثیر بگذارد. برای تفاهم با روسیه، باید ایران را بر سر عقل آورد.

س: تفاهم واشنگتن و مسکو تا چه اندازه واقع بینانه است؟

ج: برای توافق با روسیه بر سر مسائل مهمی مانند ثبات افغانستان و پیشگیری از دستیابی ایران به سلاح هسته ای، روسها بهایی دوگانه مطالبه خواهند کرد: یکی اینکه آمریکا از استقرار پایگاه های دفاع هوایی در لهستان و چک تا اطلاع ثانوی یا چشم بپوشد و یا روسیه را نیز در آن مشارکت دهد. دیگر اینکه آمریکا گسترش ناتو را در آینده به سوی گرجستان و اوکرایین با شدت پیگیری نکند.

س: همزمان اما اوباما با شرکت در شوی تلویزیونی جی لنو تیترهای اول روزنامه ها را به خود اختصاص داد. آیا این [همزمانی با پیام نوروزی] عمدی بود یا تصادفی؟

ج: از نظر موضوعی، این دو از هم کاملا متفاوت هستند. اوباما با شرکت در شوی جی لنو که در آن بیشتر از بحران اقتصادی حرف زده شد، خواست به مردم آمریکا تفهیم کند که سیاست داخلی برای وی در مرتبه نخست قرار داد. او در درجه اول به این دلیل انتخاب شد که مردم آمریکا به توانایی های او در حل مسائل اقتصادی اعتماد کردند.

| © 2009 | | alefbe - journalist | | berlin | | germany |